<سی و سه سالگی پنجشنبه ۲۲ اردیبهشت ۸۴
« اين جهــــان زندان و ما زندانيان
بر شکن زندان و خود را وارهان!»
دلم خوش نيست.
       میترسم
         ـــ و جای ترس است ـــ
        از مکر موجود.
ديری است
  شعری نگفتهام
    باز ماندهام از گفتن،
       چه،
       در روزگاری که شعور
       جرم است و
       جهل
       ايمان،
           شعرم را چگونه بگويم
           که شمع آگينم نکنند.
    به گمانم
    عينالقضات
     سی و سه ساله بود
             که
                 دريافت
                     شعرش را
                             چگونه بگويد.
تهران ــ بهار ۱۳۷۹
