<برگ برنده مذاکرات اتمی (قسمت دوم): چهارشنبه ۲۹ مهر ۸۳
حسام آزاد
چند وقت پیش در مقاله ای که در فانوس نوشتم عنوان کردم که برگ برنده مذاکرات اتمی بنا به دلایلی که در آن مقاله آورده شده است در دست ایران است. ایران می توانست و هنوز هم می تواند ازاین برگ نهایت امتیازات را برای مردم کشورش بگیرد. رفتار امریکا و اروپا خود تاییدی بر آن نظریه است.
اما حکومتی که دوام خود را در رضایت مردم جستجو نمی کند (به قول بادامچیان با هفتاد درصد مخالف هم می توان هنوز حکومت کرد) اول شرط خود را عدم تلاش برای تغییر نظام از طرف کشورهای خارجی گذاشته است. حال سوال این است اگر بجای هفتاد درصد مخالف،هفتاد درصد موافق داشتید کدام کشوری می توانست برای تغییر نظام کاری بکند. بهتر است نگاهی به اطراف خود بیاندازید واز تجربه کشور کوچک امریکای لاتین درس عبرت بگیرید. بقول شما رفراندوم در ونزویلا توسط امریکا هدایت می شد و طرح آن برکناری هوگو چاوز بود. اما دیدم و دیدید اگر چشم باز داشتید که اگر مردم باشند حتی رفراندوم امریکایی هم نتیجه نمی دهد. کاش گوش شنوا داشتید و برمی گشتید از این مسیری که در آن افتاده اید، هنوز دیر نشده است ولی شاید فردا دیگر دیر باشد!
