<نقطهی بدون بازگشت جمعه ۱۵ اردیبهشت ۸۵
مقایسهای ساده بین وضعیت ایران امروز و عراق دیروز نشان میدهد که دستکم از یک جهت شباهت زیادی به وضعیت قبل از جنگ در عراق داریم. اکنون عقبنشینی در برابر آن چه از ما میخواهند باعث نخواهد شد تا به ما حمله نشود. روزهای آخر، صدام یکسره در حال عقبنشینی بود و این به هیچ وجه باعث نشد تا حمله به عراق به تعویق بیافتد.
ما در نقطهی بدون بازگشت هستیم. و منظور من از طرح این نکته اصلا این معنی را نمیدهد که نباید امتیاز بدهیم. بلکه منظور من این است که در این وضعیت امتیاز دادن دردی را دوا نمیکند. مطرح کردن مواردی مثل مذاکره با آمریکا، اجازهی بازرسیهای سرزده از تاسیسات اتمی، مذاکره در مورد عراق، عدم استفاده از حربهی نفت در صورت بروزمشکل، عدم خروج از پیمان NPT در هر حال، اجرای پروتکل الحاقی در هر حال و غیره... کمکی به کاهش خطر حملهی آمریکا نمیکند. این کارها را باید قبلا میکردیم. و حالا، وقتی برای رفع کتی به آن تن دهیم، هیچ دردی را از ما دوا نمیکند. مگر آن که مثل قذافی آتش بزنیم به تمام داشتهها و نداشتههای خودمان و به تلاش برای ساخت بمب اتمی اعتراف کنیم و هر چه داریم را بار کشتی کنیم و بفرستیم برای جرج و در کنارش حالی هم به اسرائیل بدهیم. غیر از این باشد، با این امتیازهای کم کم که الان داریم میدهیم، هیچ فایدهای نصیب ما نمیشود.
ما در نقطهی بدون بازگشت هستیم و به نظر من معنی آن این است که در صورت عدم وجود نیرویی غیرعادی از هر نوع، در سراشیبی جنگ و حمله هستیم و این یک ناگزیر است.
چند نشانه و خبر:
DHL ارسال بستههای پستی به ایران را متوقف میکند.
شرکتهای اروپایی به تدریج دامنهی تحریم ایران را وسیعتر میکنند.
بوش ماه می را ماه میراث یهود اعلام کرد.
آمریکا در پاسخ به ایران که آمادگی برای بازرسی سرزده از تاسیسات اتمی را اعلام کرده بود، اعلام کرد که این مساله تاثیری در تصمیمگیری شورای امنیت ندارد.
کوچکترین تندروی احمدینژاد به بدترین شکلی بزرگنمایی و در تمام رسانهها پخش میشود.
خیر جنگ با ایران روزانه چندین بار از سوی کشورها و افراد مختلف تکذیب میشود.
تمامی کشورهای اطراف ایران به نحوی در مورد این خبر که آمریکا از پایگاههای آنان برای حمله به ایران استفاده کند اظهار نظر کردهاند. (بس نیست؟)
